Historia wzorców

Kto wynalazł wzorce? Dobre, ale niezbyt dokładne pytanie. Wzorce projektowe nie są tajemną, skomplikowaną nauką — wręcz przeciwnie. Są typowymi rozwiązaniami typowych problemów właściwych projektowaniu obiektowemu. Gdy jakieś rozwiązanie stosowane jest raz za razem w kolejnych projektach, ktoś w pewnym momencie nada mu nazwę i opisze je szczegółowo. Tak “odkrywa się” wzorce.

Koncepcja wzorców została po raz pierwszy opisana przez Christophera Alexandera w książce Język wzorców. Książka opisuje “język” służący projektowaniu środowiska miejskiego. Jednostkami tego języka są wzorce. Mogą one opisywać wysokość okien, ilość pięter, powierzchnię terenów zielonych w dzielnicach i tak dalej.

Ideę podchwycili czterej autorzy: Erich Gamma, John Vlissides, Ralph Johnson i Richard Helm. W roku 1995 opublikowali książkę Wzorce projektowe: Elementy oprogramowania obiektowego wielokrotnego użytku, w której opisano 23 wzorce pozwalające poradzić sobie z różnymi problemami związanymi z projektowaniem obiektowym. Pozycja szybko stała się bestsellerem. Z racji długiego tytułu, ludzie zaczęli skracać go do “książka bandy czworga”, a następnie do “Książka GoF”.

Od tamtego czasu opisano wiele innych wzorców obiektowych. “Podejście wzorcowe” stało się bardzo popularne w innych obszarach programowania, więc wiele innych wzorców pojawiło się również poza areną projektowania obiektowego.